วันจันทร์ที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2555

พี่ชายเพื่อน :P




คุณเคยมีความรักไหม?
ไม่ใช่แบบที่หวังแต่งเคียงคู่ชูชีวัน
เอามาเป็นคนรัก
ไม่ใช่แบบรักชอบดารานักร้อง
ไม่ใช่แบบรักพ่อแม่พี่น้องเครือญาติ
มันเป็นอะไรที่แบบ "กร๊าววววววว♥"
...อยู่ในใจ

พวกเขามีอิทธิพลต่อเราเป็นอย่างมาก
ดีตรงที่เวลาเราท้อแท้
เรายังมีใบหน้าของเขาในจินตนาการคอยให้กำลังใจ
แต่แย่ตรงที่เวลาเราร้องไห้
กลับไม่มีไหล่เขาจริงๆให้เช็ดน้ำตา

ทุกๆครั้งที่ได้พบ
ทั้งทางตรง ทางอ้อม มุมซ้ายขวาหน้าหลัง
ผ่านเลนส์ ผ่านกระจกหรือหน้าจอที่แสนเกะกะ
มันทำให้ฉันอยากจะกรีดร้อง
เอาให้ดังๆสุดแรงเกิด
ให้คอมันแตกไปข้าง
ตะโกนออกไปว่า "น่ารักโว้ยยยยยยยยยย!!"

แด่...ชายผู้เป็นที่รัก



คุณชอบทำเหมือนชอบเสียสละ
"ยังไงก็ได้"
"ไม่เป็นไร"
"แล้วแต่นะ"
ทำไมคุณถึงพูดเหมือนพร้อมจะปล่อยทุกสิ่งได้ทุกเมื่อที่ฉันตอบตกลงไปกับคุณ
มันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ

ฉันก็อยากจะพูดบ้างเหมือนกัน
ไม่ได้จะเสียสละ 
แต่ด้วยความเป็นห่วง
และแน่นอนว่าจะไม่จบลงด้วยการบอกให้ปล่อยพร้อมกันด้วย
มันต้องมีทางแก้ปัญหาที่ดีกว่านี้
ฉันพร้อมจะโยนยางอายไร้สาระนั่นออกไปเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น
แต่ก็กลัวว่าถ้าถามไปเหมือนกันคุณจะคิดว่าฉันเองก็อยากเสียสละ
สุดท้ายมันก็จะพังครืน
ทำไมคนที่ต้องดึงรั้งทุกอย่างของเราไว้เหมือนมันมีแต่ฝ่ายฉัน
มันแย่มากเลยที่มือนึงได้ทำหน้าที่รั้งอะไรไว้
แล้วอีกมือต้องปาดเหงื่อปาดน้ำตาไปด้วย
ทำไมคนที่บอกว่าเราจะต้องไปถึงฝั่งฝันด้วยกัน
มันมีแต่ฉันฝ่ายเดียว
แล้วส่วนฝ่ายคุณก็เอาแต่จะเสียสละ
เหมือนหวังดีอ่ะ ปล่อยก็ได้ไม่เป็นไรนะ
มันจะไม่เป็นไรได้ยังไงละ
...ไม่เป็นไร อย่างนั้นหรือ...
ไม่เป็นไร จริงๆเหรอ

มันก็เหมือนเชือกนั่นแหละ
ยิ่งดึงแรงมันก็ยิ่งมั่นคง
แต่ถ้าอีกข้างปล่อยขึ้นมา
อีกข้างที่เหลือก็จะกระเด็นไปไกล มากขึ้นเท่านั้น
เราเอาแต่ดึง แต่ไม่เคยสาวเข้าไปให้ใกล้กว่าเดิม
ใช่.. ฉันพูดรวมๆว่าเรา
เพราะฉะนั้นคนที่ดูจะรู้ตัวแต่ไม่ทำห่าอะไรน่ะ มันบ้า
และคนคนนั้นมันก็คือ ฉันเอง

วันศุกร์ที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2555

เบื่อ..ชีวิต



มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้
เพียงเพื่อนับโมงยาม
ภาวนาให้มันหมดๆวันไปเสียที
....
ชีวิตแบบนี้
ฉันไม่อยากมีมันหรอก

รอ บางสิ่ง



ทำไมฉันต้องเอาแต่ถามใครๆ
เขาจะไปตอบฉันได้ยังไง?
ว่าเมื่อไร

"คุณจะกลับมา"

วันอาทิตย์ที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2555

ครั้งแรกที่ฉันลืม แม้ว่าคุณจะลืมไปแล้วหลายครั้ง




เกือบลืมไปแล้ว....

ไม่หรอก ลืมเบยยยยตังหาก!!

ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะนั่งอ่านแต่บทความอาชญากรรมข้ามชาติพร้อมทั้งตื่นเต้นกับพระเอกเลือดด๊อยซ์แท้ที่ลอยเข้ามาในหัว
แล้วหลงวันหลงคืนขนาดนี้

เมื่อวานวันที่่ 6 แล้วเหรอ
ทำไมเหมือนมีคนโมเมว่าเพิ่งวันที่ 5
ปฏิทินอยู่ข้างตัว ก็ไม่ได้เอะใจเลย
ในทางความรู้สึก ถือว่าผิดต่อตัวเองก็แล้วกัน T^T ฐานละเลยหน้าที่ ก๊ะ ก๊ะ
ส่วนอีกฝ่ายก็คิดว่าเป็นวันธรรมดาที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรของเขาต่ออีกเรื่อยไป

// ยืนไว้อาลัยแด่หัวใจตัวเอง

วันเสาร์ที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2555

ครับผม!



‎"ผม"
อาจจะเป็นสิ่งที่ผู้ชายหลายๆคน
คิดว่าไม่สำคัญ
ตัดไปก็แค่เสียเซลฟ์
เดี๋ยวมันก็งอกใหม่
พวกเขาหารู้ไม่ว่า
มันเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาดูน่ารักเป็นที่สุด
เมื่อพวกเขาใช้มัน
...เป็นสรรพนามแทนตัว

#ครับผม!

ฉันรออะไรอยู่...




อาจจะมากกว่าปี
อาจจะนานกว่านั้นก็ได้นะ
อาจจะเป็นเมื่อไรไม่รู้ก็ได้นะ"

ฉันก็กลัวว่ามันจะไปเรื่อยๆ
ไม่มีวันชัดเจนเหมือนกัน

#วันนั้น

วันพุธที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2555

พรุ่งนี้...วันลา


บรรยากาศตอนเราพบกันครั้งแรก
ฉันจำได้ว่ามันมิได้สวยงาม
มีเพียงความยุ่งเหยิงที่ไม่ดังอึงอล
ท่ามกลางเสียงครางของพัดลมในหน้าร้อน
...ถ้อยวลีนุ่มทุ้มหล่อเหลาสะกดใจฉัน
แม้มันจะทำให้ทุกคนเบื่อจนหลับก็ตาม
และแม้ฉันจะไม่ค่อยได้ยินมันก็ตาม

ฉันหวังมาแล้วแสนนาน
ว่าวันหนึ่งจะได้พบคุณ
วันหนึ่งคุณจะสบตาผ่านมา
ระหว่างที่คุณพร่ำเสียงเบาไกลออกไปที่ตรงหน้า
ฉันจะนั่งฟังคุณพร่ำจนหมดชั่วโมงชั่วยาม
ไม่ว่าใครจะไม่ได้ยินเสียงคุณ
ฉันก็จะเงี่ยหูฟัง

มันเป็นจริงแล้ว
เหมือนฝันเป็นที่สุด
ถึงปากฉันจะพูดเช่นนั้น
ก็ยังมีบ้างที่ฉันเบนความสนใจจากคุณไปสู่สิ่งอื่น
คิดว่าไม่เปนไรหรอก
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าอาจจะต้องแอบเสียใจเล็กๆที่ได้ทำมันไป

ทุกความรู้สึกดีๆทั้งหมดนั้น
ก็เป็นเพียงลมเฉื่อยหน้าร้อนที่พัดผ่านมา
ใครจะรู้ว่าคุณจะยิ้ม แล้วเอ่ยคำลาสั้นๆ เบาๆ
เร็วเกินไป... ความเปลี่ยนแปลงนั้นช่างโหดร้าย
ไม่ได้ช็อคถึงขนาดจะเป็นลมล้มพับ
แต่ก็ใจหาย หากร้องไห้ได้ ก็คงร้องกระมัง
ทำได้เพียงแค่ทำใจ
และภาวนาให้วันหยุดที่คุณเลือกนับต่อจากนี้ไปจนนิรันดร์
จะเป็นความสุขของคุณโดยแท้จริง
คุณอาจจะไม่รู้ใดๆ
แต่ขอเพียงให้คุณได้รู้สึกและสัมผัส
ว่ามีคนๆหนึ่งที่คุณไม่เคยมองเห็น
ได้เคยชื่นชอบคุณมากเพียงใด
และใจหายเพียงใดเมื่อคุณจากลา

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
ฉันจะไม่ลืมคุณค่ะ

#เออร์ลี่ รีไทร์

วันพฤหัสบดีที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2555

แนะนำตัว... ส่งครู


My Profile

ชื่อ-สกุล: น.ส.ยุวรินทร์  ภวัตหิรัญโรจน์
ชื่อเล่น: เจี๊ยบ
วันเกิด: 6 ธันวาคม 2539
ศึกษาอยู่ชั้น: ม.4.15
โรงเรียน: สามัคคีวิทยาคม
ปัจจุบันอยู่ที่: เชียงราย
พักอยู่ที่: หอพักแถวโรงเรียน

ครอบครัว
 พ่อแม่: อยู่ด้วยกัน
 พี่น้อง: น้องสาว 1 คน

การศึกษา
 อนุบาล: โรงเรียนพรพิกุลพิทยา
 ประถมศึกษา: โรงเรียนพรพิกุลพิทยา
 มัธยมศึกษาตอนต้น: โรงเรียนสามัคคีวิทยาคม
 มัธยมศึกษาตอนปลาย: โรงเรียนสามัคคีวิทยาคม

 วิชาที่ชื่นชอบ: ศิลปะ ภาษาอังกฤษ วิทยาศาสตร์ ภาษาไทย
 วิชาที่ไม่ชอบ: ภาษาจีน








อันนี้เป็นงานส่งครูค่ะ
แน่นอน นอกจากจะมีคำสั่งมาให้สร้างบล๊อกแล้ว
ยังต้องมาทำกระทู้แนะนำตัวอีก
อ่า... ข้ามๆมันไปเถอะเนาะ 55555


วันอังคารที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ปัดกวาดเช็ดถู

เรียกฉันว่า:         คุณแรคคูน
นามแฝง:            อยู่ วรินทร
E-mail:                Haru_haru.ourun@hotmail.com

ความสนใจ
งานอดิเรก: งานฝีมือ, แปลเพลง, วาดภาพ, เขียนบทความ-นิยาย
ดนตรี:           Jazz, Bossa, Country, Irish folk, Latin, 60's 70's music
หนังสือ:         วรรณกรรมแปล, How to, ประวัติศาสตร์, Romance, วรรณกรรมร่วมสมัย, จิตวิทยา
ภาพยนตร์: แอคชัน, สงคราม, แอนิเมชัน
        อื่นๆ:       Yaoi, ผู้ชายใส่แว่น, Vintage Fashion, การเลี้ยงกระต่าย, การทำสวน, ญี่ปุ่น,
                       วัฒนธรรมไอริช, ตัวแรคคูนและทานุกิ, ศิลปะ, วิทยาศาสตร์, การออกแบบ,
                        กล้ามเนื้อบนร่างกายมนุษย์ ฯลฯ

สวัสดีค่ะ

คุณแรคคูนแห่งเคหาสน์กลิ่นพุดซ้อนค่ะ
เรียกง่ายๆว่า "คุณแรคคูน" ละกันนะคะ
อาจจะพบกับอีกบลอกเกอร์หนึ่งที่มีชื่อผู้ใช้ว่า "คุณเจ้แรคคูนกัน"
อันนั้นก็ใช่ค่ะ แต่อันนั้นเกิดจากข้อผิดพลาดบางประการเนาะ
บลอกเกอร์นี้จะเชื่อมโยงกับทุกอย่างที่เป็นอยู่แล้วง่ายกว่า
เลยจะสิงสู่บลอกเกอร์อันนี้เป็นทางการเลยดีกว่านะคะ

บลอกเกอร์นี้เป็นเหมือนงานที่คุณครูทางโรงเรียนบังคับให้สมัครไว้น่ะค่ะ(ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไม?)
ก็ปรับๆแต่งๆมันซะ
แล้วให้ชื่อว่า โต๊ะไดอารี่ของคุณแรคคูน
อาจจะเป็นไดอารี่ที่ภาษาค่อนข้างเข้าใจอยากเสียหน่อย
ถ้าคนที่หลงเข้ามาอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร
ก็แสดงความเห็นกันไว้ได้นะคะ

และขอประทานอภัยมาไว้ก่อนล่วงหน้าเลยนะคะ
บางครั้งอาจจะมีการลงบทความที่มีเนื้อหาและคำพูดรุนแรง หรือไม่เหมาะสม
เสียดสีสังคม หรือเป็นบทความที่อาจก่อให้เกิดความขัดแย้งขึ้นได้
หากรับไม่ได้ กรุณากดปุ่มกากบาทออกไป
หรือเห็นสมควรไม่สมควรอย่างไร
โปรดคอมเม้นอย่างสุภาพ แสดงความคิดเห็นอย่างมีสติ
คุณแรคคูนจะรับพิจารณาตามความผิดชอบค่ะ

อันที่จริงก็เป็นคนอารมณ์ดี(และเป็นมิตร ทั้งยังไม่ค่อยเต็ม =w=" )เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
แต่กันไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัยของผู้บริสุทธิ์ที่เข้ามาเยี่ยมชมและตัวคุณแรคคูนเองค่ะ



ขอให้มีความสุขกับการเยี่ยมชมโต๊ะใบน้อยค่ะ..
คุณแรคคูน