แด่...ชายผู้เป็นที่รัก

คุณชอบทำเหมือนชอบเสียสละ
"ยังไงก็ได้"
"ไม่เป็นไร"
"แล้วแต่นะ"
ทำไมคุณถึงพูดเหมือนพร้อมจะปล่อยทุกสิ่งได้ทุกเมื่อที่ฉันตอบตกลงไปกับคุณ
มันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ

ฉันก็อยากจะพูดบ้างเหมือนกัน
ไม่ได้จะเสียสละ 
แต่ด้วยความเป็นห่วง
และแน่นอนว่าจะไม่จบลงด้วยการบอกให้ปล่อยพร้อมกันด้วย
มันต้องมีทางแก้ปัญหาที่ดีกว่านี้
ฉันพร้อมจะโยนยางอายไร้สาระนั่นออกไปเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น
แต่ก็กลัวว่าถ้าถามไปเหมือนกันคุณจะคิดว่าฉันเองก็อยากเสียสละ
สุดท้ายมันก็จะพังครืน
ทำไมคนที่ต้องดึงรั้งทุกอย่างของเราไว้เหมือนมันมีแต่ฝ่ายฉัน
มันแย่มากเลยที่มือนึงได้ทำหน้าที่รั้งอะไรไว้
แล้วอีกมือต้องปาดเหงื่อปาดน้ำตาไปด้วย
ทำไมคนที่บอกว่าเราจะต้องไปถึงฝั่งฝันด้วยกัน
มันมีแต่ฉันฝ่ายเดียว
แล้วส่วนฝ่ายคุณก็เอาแต่จะเสียสละ
เหมือนหวังดีอ่ะ ปล่อยก็ได้ไม่เป็นไรนะ
มันจะไม่เป็นไรได้ยังไงละ
...ไม่เป็นไร อย่างนั้นหรือ...
ไม่เป็นไร จริงๆเหรอ

มันก็เหมือนเชือกนั่นแหละ
ยิ่งดึงแรงมันก็ยิ่งมั่นคง
แต่ถ้าอีกข้างปล่อยขึ้นมา
อีกข้างที่เหลือก็จะกระเด็นไปไกล มากขึ้นเท่านั้น
เราเอาแต่ดึง แต่ไม่เคยสาวเข้าไปให้ใกล้กว่าเดิม
ใช่.. ฉันพูดรวมๆว่าเรา
เพราะฉะนั้นคนที่ดูจะรู้ตัวแต่ไม่ทำห่าอะไรน่ะ มันบ้า
และคนคนนั้นมันก็คือ ฉันเอง